پیاده به آستان دوست
[ms 0]
[ms 1]
[ms 2]
[ms 4]
[ms 3]
[ms 5]
[ms 6]
[ms 7]
[ms 8]
[ms 9]
[ms 10]
[ms 12][ms 11]
[ms 13]
[ms 14]
[ms 15]
[ms 19][ms 18][ms 17][ms 16]
[ms 20]
[ms 21]
[ms 24][ms 23][ms 22]
[ms 25]
[ms 26]
[ms 27]
[ms 28]
Tag: مرضیه رحیمی
خیمهها تا خدا؛ زاینده رود پر آب شد!
[ms 22]
بی آنکه آب،
رد پای آب…
آبی رنگ
آبی پا!
شرف المکان بالمکین
گرانقدرتر شده بود انگار
سی و سه پل اصفهان
بر آب…
سی و سه پل،
با در بسته
و درهای باز
رو به آب
[ms 10] [ms 0]باید که چشم شد و نگاه کرد،
خیره خیره جاری آب…
هیچکس نیامده بود،
همه را اما،
آورده بود؛
آب…
[ms 8] [ms 2] [ms 3]هیچکس غریبه نیست،
مگر آنکه صورتش،
با زحمت خطوط بیشعور،
از جمعهای مهربان،
غریبهاش کند.
اما نگاه،
نگاه که جرم نیست!
با چشم پر آب…
باید از نگاه رد شد و دل به دریا زد،
دل به دریا،
پا به آب
خیمهها تا خدا
اینجا نه عرفات،
نه مشعر،
اینجا محضر است،
محضر آب…
و میان حاضران،
حاضران غایب،
غایب از هم،
حاضر در آب
نه فقط زمین،
که آسمان
چه زیباتر شده
همراه آب…