ما که دعوت نیستیم!

[ms 0]

حوصله‌اش سر رفته. کانال‌های تلویزیون را تندتند عوض می‌کند. به قول استادمان وقتی شبکه‌ای نظر مخاطب را جلب نکند، باید دلت برای ریموت (کنترل تلویزیون) بسوزد! مدام می‌گردد تا بالاخره روی یکی از شبکه‌ها مکث می‌کند. عروسی است؛ بهترین جشن دنیا. البته شاید برای مردم ما!

نگاه می‌کند. هیچ‌کدامشان آشنا نیستند. فیلم سینمایی هم نیست. این‌ها هم که آدم‌های معروفی نیستند. برایش جذاب می‌شود. چشمش به عنوان «شما هم دعوتید» می‌افتد. بالاخره می‌فهمد عروسی چه کسی دعوت است؛ جعفر و معصومه، هموطن، ساکن تهران!

***

در فرهنگ ما -چه در دوره‌ی قبل از اسلام و چه بعد از آن- برابر کتاب‌های تاریخی و نقش‌برجسته‌های به‌جامانده، مردم برای حریم خصوصی خانوادگی ارزش فوق‌العاده‌ای قائل بودند و پوشش در بین مرد و زن به شکل کاملا تعریف‌شده‌ای وجود داشته است. با گسترش اسلام در سرتاسر این سرزمین و تلفیق شدن فرهنگ ایرانی با اسلامی، این امر بیش از پیش نمایان شد. با توجه به این تعاریف، تمام جشن‌ها، مهمانی‌ها و مواردی از این دست، بنا به شرایط خاص خود دارای نوعی قوانین است که بیش‌تر ما سال‌ها به آن پایبند بوده‌ایم و این امر نشان از اصالت فرهنگ و آداب و رسوم اجتماع ما دارد.

با اختراع وسایل ثبت تصویر و بعد از آن، تصاویر متحرک، تمام ابعاد زندگی انسان‌ها در سرتاسر جهان تحت‌الشعاع این مسئله قرار گرفت. با این تکنولوژی جدید، انسان‌ها توانستند لحظات تلخ و شیرین زندگی خود را به تصویر بکشند و برای یادگار حفظ کنند.

در کشور ما و البته در بعضی از نقاط دیگر دنیا، که بنا به خصوصیات مذهبی و فرهنگی، به نمایش درآمدن لحظات خصوصی افراد در معرض دید عموم، یک ضدّارزش به‌حساب می‌آید، جامعه این نوع فیلم‌ها را به فیلم‌های خصوصی و عمومی طبقه‌بندی کرده و مشکل تا اندکی برطرف شده است.

اما امروز، کنار خیابان‌های شهر که قدم می‌زنی، سی‌دی‌فروشِ کنار گذر، از جدیدترین جشن عروسی‌های بیرون ‌آمده از زندگی خواهر و برادران هم‌وطن و هم‌کیش تو خبر می‌دهد؛ از آخرین تصاویر استخر بانوان این سرزمین. گوشی‌های همراه مردم پر است از خصوصی‌ترین لحظه‌های زندگی آن‌هایی که شاید بیش‌تر از چند قدم با هم فاصله نداشته باشند.

***

چند صباح پیش، «پارک ملت» با اجرای محمدرضا شهیدی‌فرد، در میان آیتم‌های متعددی که پخش می‌کرد، قسمتی داشت که در آن، زوج‌های جوان را پای صحبت می‌نشاند و درباره‌ی نحوه‌ی آشنایی و مراسم خواستگاری و… با آن‌ها و خانواده‌هایشان گفتگو می‌کرد.

کار جالبی بود. صحبت از شناخت دو نفر از هم‌دیگر و روندی را که برای رسیدن به یکدیگر طی کرده بودند و هم‌چنین معرفی روش برگزاری جشن عروسی در کشور. اما به‌خاطر ثابت بودن لوکیشن و نبود تنوع و توجه نکردن به مؤلفه‌های استاندارد جهانی برای جذب مخاطب، و در یک کلام، نبود ذوق هنری و کلیشه‌ای شدن، با استقبال چندانی روبه‌رو نشد.

حالا دست‌اندرکاران یکی از شبکه‌های ماهواره‌ای، این موضوع را دستاویز تولید برنامه‌ای کرده‌اند که با پخش آن، مخاطبان زیادی را طی ۴ شب در هفته، پای گیرنده می‌نشانند: «شما هم دعوتید». نورپردازی و قاب تصاویر به طرز هنرمندانه‌ای با تنوعی از رنگ‌های مختلف، طراحی شده که بیننده یک آن فکر می‌کند که در حال تماشای زندگی یک زوج مشهور است.

این نمایش تلویزیونی، در معرفی ازدواج، بسیار موفق عمل می‌کند، اما موضوعی که مطرح می‌شود، طریقه‌ی نشان دادن داستان ازدواج دو کبوتر عاشق در فرمی بیگانه با شاخص‌های فرهنگی و دینی ماست.

نشان دادن مراسم جشن با پوشش‌های باز بانوان و مجلس رقص، ظاهر شدن نزدیکان زوج با چهره‌ی آرایش‌کرده در برابر دوربین و مهم‌تر از آن، نمایش عروس و داماد در حال رقص، گردش در طبیعت، آتلیه و ژست‌هایی که هر کدام برای گرفتن عکس می‌گیرند و…

«شما هم دعوتید» در واقع، کار همان سی‌دی‌فروش‌ها و بلوتوث‌بازها را پی گرفته، اما با این تفاوت که افراد با رضایت فیلم‌های عروسی خود را در اختیار این شبکه قرار می‌دهند.

انگیزه‌ی این زوج‌ها دریافت جایزه‌ی نقدی و یا مشهور شدن از طریق به‌نمایش درآمدن فیلم جشن عروسی‌شان بر روی آنتن بین‌المللی است؛ افرادی که بدون توجه به پیامدها و تأثیر این امر در فرهنگ جامعه، به آن مبادرت می‌ورزند و فرهنگ چندهزارساله‌ی کشور را به‌باد می‌دهند و رفته‌رفته این ضدّارزش را به‌عنوان یک ارزش نیک نهادینه می‌کنند.

حال باید دید که سازمان اجرایی کشور چه راه حلی برای مقابله با این پدیده در پیش می‌گیرد.

آیا برخورد پلیس با افراد متخلف، تنها پیشنهاد قابل اجرا برای مقابله با این موضوع است، یا راه حلی نوین و فرهنگی نیز وجود دارد؟ باید از متولیان رسانه‌ی ملی پرسید که چگونه می‌شود تولیداتی داشته باشیم از جنس پارک ملت، و حتی بهتر از آن، که با در نظر گرفتن سلیقه‌های مخاطب خویش، هم سنت‌ها و آداب و رسوم ازدواج ایرانی را عرضه کند و هم با سیاست‌های شبکه‌های ماهواره‌ای رقابت.

نمونه‌ی موفقی که می‌توان به آن اشاره کرد، ترانه‌ی عامیانه‌ی «بارون میاد جرجر» است که مهین جواهریان با خوش‌ذوقیِ تمام، آن را در قالب پویانمایی ارائه کرده؛ یک فیلم کوتاه ۹‌دقیقه‌ای که تمام یک موسیقی فولکلور میهنی را به بهانه‌ی آشنا کردن مخاطب با هویت ملی و نحوه‌ی برگزاری جشن عروسی، به‌تصویر می‌کشد. اما متأسفانه حتی همین اثر هم از رسانه‌ی ملی پخش نمی‌شود!

***

حالا دیگر نمایش تمام شده. به فکری عمیق فرو می‌رود. آیا واقعا کار معقولی است که جشن خصوصی ازدواجش را برای پخش به این شبکه بفرستد؟!

 

۱۳ دیدگاه در “ما که دعوت نیستیم!”

  1. لیلا دیگه از هیچی تعجب نمی‌کنم و این خیلی بده. خیلی بده که اتفاق به این داغونی، از نظرم زیاد عجیب نیست. نگران خودمم. و نگران «خودم»های پیرامونم…

    خدا همه‌مون رو از شر آفات آخرالزمان محفوظ نگه داره. آمین.

    سپاس فراوان بابت یادداشتت.

  2. مدیریت محترم پایگاه چارقد

    به حول و قوه الهی و لطف بیکران مخاطبان عزیز،آمار بازدید پایگاه گروه سایبری عفاف و حجاب در آستانه روز ملی حجاب و عفاف و دومین سالگرد تاسیسش از «۱.۰۰۰.۰۰۰» بازدید گذشت. شایان ذکر است این پایگاه با محوریت تولید محتوای بصری غنی در این حوزه بامیانگین۲۰۰۰ بازدید در روز به عنوان پربازدیدترین پایگاه عفاف و حجاب کشور شناخته میشود که این مهم را مرهون لطف حضرت حق و بازدیدکنندگان محترمش میدانیم.جهت مشاهده اطلاعات و آمار بیشتر به سایت ما مراجعه نمائید….
    در ضمن دو طرح جدید با عنوان باربی شوالیه ناتوی فرهنگی به همراه طرح های دیگر نیز جهت نشر و استفاده بر روی پایگاه بارگذاری شده است

    باعث افتخار ماست که در صورت عدم لینک دهی به سایت ما در صورت صلاحدید جزو پیوندهای آن پایگاه باشیم

    گروه سایبری عفاف و حجاب hijab-poster.ir

  3. خداانسان راآزادگذاشته تاهرچه دلش خواست بکند.
    می ترسم ازروی که بگوید …حالا بیاییدببینیم چکارکردید!؟

  4. خداانسان راآزادگذاشته تاهرچه دلش خواست بکند.
    می ترسم ازروزی که بگوید …حالا بیاییدببینیم چکارکردید!؟

  5. چه انتظار هایی از رسانه ملی دارید؟!!

    اگه انتظارتون در این حد باشه که آقای صدا و سیما لطفا شما این برنامه را تقلید نکنید خیلی زشته؛ شاید لازم باشه هی توی همه ی خبر گزاری ها و سایتها درجش کنید و روش مانور بدید تا مطمئن بشید گوش می کنن.

  6. “”آیا واقعا کار معقولی است که جشن خصوصی ازدواجش را برای پخش به این شبکه بفرستد؟!””
    معلومه ک نه!!
    با تکرار شدنش توسط زوج های دیگه و دیگه و دیگه قبح عمل میریزه ک هیچ،ناهنجار مبدل میشه ب عادت های هنجار !!
    گیرم ک شبکه دوزار هم بعنوان دستخوش بذاره کف دستشون،این دوزار،قیمت سنت ها و ارزشهاشونه یا ما ب ازای شرافت و آبروی نداشتشونه یا چی آخه؟
    معلومه ک هیچ توجیه منطقی پشت این عمل نیس
    نمیدونم واقعا اون مرد نامرد ملقب ب همسر ولی بی سر؛ چ فکری میکنه ک رضایت میده زنی ک فقط برای خودش محرمه رو بذاره تو ویترین واسه تماشای عموم؟
    د آخه این همه بیا و ببر تو قالب عروسی تو بوق و کرنا کردی ک بگی آهای ملت من با این زن محرم شدم؛شریک شدم؛همسفر راه شدم؛بعد اونوخ مرزی درپوشش زنت بین تو و مرد کوچه بازار وجود نداشته باشه. . . . .خوشا ب غیرت نداشتت

  7. واقعا متاسم ما همیشه عادت داریم تمام چیز هارو منفی ببینیم
    تا حالا فکر کردین این برنامه اولین برنامه ای بود که توی مصاحبه ها همه حجاب داشتن و از ماهواره پخش میشد؟ ۲.۵ میلیون وام بلا عوض به عروس و داماد میداد و…
    تازه این برنامه خطر ناک تره یا بفرمایید شام که الگو های ایرانی و مذهبی ما رو در امور تغذیه زیر سئوال میبره ؟ فارسی وان و منو تو چه طور چه قدر کارشون خطر ناک تره ؟ در مقابل خیانت های زناشویی و سکس با محارم که توی این شبکه های ماسونی رواج داره آیا پرداختن به امر مقدس ازدواج از رسانه ای مشابه و مردم پسند کار اشتباهیست.
    بهتون پیشنهاد میدم فراماسونری در ایران رو در محیط وب سرچ کنید تا متوجه بشین عمق فاجعه کجاست تا کی میخواین اینقدر سطحی به مسائل نگاه کنید؟
    متاسفانه اگر هم کسی داره جور بی تفاوتی مسئول های مارو میکشه باید این جوری خوردش کنیم..
    خلایق هر چه لایق…

دیدگاه‌ها بسته شده است.